The soul of Psychosynthesis, het 5e kernbegrip: Synthese

Een blog geïnspireerd op het boek van Kenneth Sørensen, The Soul of Psychosynthesis.

Wat is synthese?
Het vijfde kernbegrip van Psychosynthese is synthese. Ik legde dit altijd uit als heel-worden-van-je-psyche in een nieuwe vorm: harmonieus, geïntegreerd, hart verbonden met ziel, in de flow, als ‘staat van zijn’. In plaats van: ambivalent, tegenstrijdig, snel afgeleid door prikkels van buitenaf, zoekend naar controle – vooral met het hoofd – in voortdurende ‘staat van actie’ om ‘beter’ te worden. Ik zag het als het tegenovergestelde van analyse: het ontleden van je persoonlijkheid in afzonderlijke delen. En ik denk ook dat het ten dele klopt, alleen mist het net de essentie, namelijk dat synthese of heelwording geen doel of bestemming is op zich.

 

Roberto Assagioli stelt dat synthese niet perse betekent dat alle delen van de persoonlijkheid in een harmonieus geheel zijn gebracht en geïntegreerd tot een nieuw geheel. Het gaat juist om het ervaren van de liefdevolle en empathische relatie van ons zelf met alle delen in onze persoonlijkheid die onderling met elkaar in conflict kunnen zijn, uit balans, gefragmenteerd… Maar door de empathische liefde voor elk van die delen in ons-zelf ontstaat ‘holding space’ en daaruit als vanzelf: flow.

 

THE “GLUE” OF THE HEALTHY PERSONALITY IS NOT A SEAMLESS PATTERN OF WHOLENESS FORGED FROM MULTIPLE PARTS, BUT IS RATHER AN EMPATHIC LOVING OF ALL PARTS.
— JOHN FIRMAN & ANN GILA (2012)

 

Wat is flow?
Kenneth Sørensen schrijft er mooi over in dit kader. ‘Flow kan worden gedefinieerd als de spontane, moeiteloze expressie van een actie. Het niveau van de flow hangt af van de complexiteit van de actie. De flow van een balletdanser is complexer dan die van een kind dat speelt en danst. etc. Van een hoger bewustzijnsniveau. Een vereiste voor ‘flow’ is de samenwerking van psychologische functies (geformuleerd in het ster-diagram van Assagioli) die het mogelijk maken om ons vrij te manifesteren met onze persoonlijkheid. Dit vraagt veel oefenen. Het kost een mensenleven om te bereiken wat we ‘soul-flow’ noemen: de spontane en moeiteloze expressie van zielskwaliteiten zoals: wijsheid, compassie, dienstbaarheid. Assagioli ziet dit als het samengaan van de persoonlijke en transpersoonlijke wil.’

 

Bij het lezen van het hoofdstuk ‘Synthesis’ in het boek The Soul of Psychosynthesis, moest ik denken aan danser Sergei Polunin. Als een voorbeeld van hoe je in strijd met jezelf en de wereld kunt zijn en wat de empathische liefdevolle relatie met (alle delen in) je-zelf kan betekenen. Sergei begon als klein jongetje met dansen. Zijn oma zei: “He used to dance with his heart. He transported himself right into the music.” = Flow…

 

Twintig jaar later komt hij in een crisis omdat hij zich geleefd voelt door het strakke regime van de balletwereld. Hij verliest de liefde voor de dans, voor zichzelf, en belandt in een destructieve periode. In 2012 dacht hij zijn afscheid van het ballet te dansen in de prachtige clip ‘Take me to Church’ met Hozier…. Totdat de clip viral ging en zijn leven zo in gang zette dat hij inmiddels weer aan de top danst, door hard werken en liefde terug te vinden in zijn leven, voor zichzelf en vooranderen, voor de dans. In maart 2017 verscheen een film over zijn leven.

 

Synthese in breder perspectief
Kenneth Sørensen legt in zijn boek helder uit dat synthese niet iets is dat alleen in ons plaatsvindt, maar dat dit onlosmakelijk verbonden is met een grotere evolutie van alle mensen een liefdevolle relatie ontwikkelen met hun Hogere Zelf.

 

Net zoals we alle delen in onszelf kunnen omarmen door de empathische liefde van het (persoonlijke) zelf, zonder dat we perse in harmonie zijn… zo kunnen we andere individuen en groepen omarmen door de empathische liefde van het (hogere) Zelf, zonder dat we perse een harmonieuze relatie met de ander of de groep vormen. Deze ‘links of love’ zoals Assagioli ze noemt, nemen diversiteit, disharmonie en fragmentatie inclusief op alle niveaus van het leven.

 

THUS, INVERTING THE ANALOGY OF MAN BEING A COMBINATION OF MANY ELEMENTS WHICH ARE MORE OR LESS COORDINATED, EACH MAN MAY BE CONSIDERED AS AN ELEMENT OR CELL OF A HUMAN GROUP; THIS GROUP, IN ITS TURN, FORMS ASSOCIATIONS WITH VASTER AND MORE COMPLEX GROUPS, FROM THE FAMILY GROUP TO TOWN AND DISTRICT GROUPS AND TO SOCIAL CLASSES; FROM WORKERS’ UNIONS AND EMPLOYERS’ ASSOCIATIONS TO THE GREAT NATIONAL GROUPS, AND FROM THESE TO THE ENTIRE HUMAN FAMILY. — ROBERTO ASSAGIOLI

 

FROM A STILL WIDER AND MORE COMPREHENSIVE POINT OF VIEW, UNIVERSAL LIFE ITSELF APPEARS TO US AS A STRUGGLE BETWEEN MULTIPLICITY AND UNITY—A LABOR AND AN ASPIRATION TOWARDS UNION. WE SEEM TO SENSE THAT—WHETHER WE CONCEIVE IT AS A DIVINE BEING OR AS COSMIC ENERGY—THE SPIRIT WORKING UPON AND WITHIN ALL CREATION IS SHAPING IT INTO ORDER, HARMONY, AND BEAUTY, UNITING ALL BEINGS (SOME WILLING BUT THE MAJORITY AS YET BLIND AND REBELLIOUS) WITH EACH OTHER THROUGH LINKS OF LOVE, ACHIEVING—SLOWLY AND SILENTLY, BUT POWERFULLY AND IRRESISTIBLY—THE SUPREME SYNTHESIS. —

ROBERTO ASSAGIOLI

 

Afsluitend

 

  • synthese is geen doel op zich, het gaat er niet om hoger op de ladder van verlichting te komen
  • je hoeft niet ‘heel’ te zijn om flow te ervaren: als ik me bijvoorbeeld verdrietig en gefrustreerd voel tijdens mijn yogapractise, en even helemaal niet bij liefde voor mezelf kan, helpt het om mijn medeyogi’s en de teachers om me heen te voelen, hen te horen ademhalen; hun toewijding en liefde helpt mij langzaam terug naar mezelf…
  • het ‘werken’ zit hem in het in balans brengen van alle psychologische functies door een dagelijkse practise die ons leert focussen op liefde voor dat wat er is.
  • een liefdevolle empathische relatie met jezelf is een brug naar liefde voor de ander, en de wereld, de kosmos

 

Bronnen